Ès ik ’nen tovenaar waar...
Cor Swanenberg, Rosmolles (Rosmalen)
Ès ik ’nen tovenaar waar, witte wè ikke dan mee din?
Dan waar alles vort gezondhèid en ziekte waar d’r gin.
Dan gaaf ik al de kwakkelende kiendjes wè superkraacht.
Dan hiel ik alle pipshèid, peijn èn kórtse in men maacht.
Ik gonk 's mì 'ne volle zak klaor gezondhèid in 't rond,
Bestreej al de virusse en baksille d’r ziekelijk verbond.
Ik gaaf de klèinmanne wir ’s enkelt puur ’n goei gevuul.
Die viele vanzeleeve nie mer in de aasse tusse stuul.
Èn alle aauw vrouwkes gaaf ik wir 'n jong figuur.
Niks gin krèmmighèid mar ’n goei en slank postuur.
Ik gaaf ze gelijk d'r èige kleur in hullie haor,
Gin gebleek of spuuldereij zoowès elk vurgend jaor
Ik brocht al die wefkes ok wir op d'r aauw gewicht.
Èn ginnen implant mer of facelift, toch gin gezicht.
Ik viet gewoon 'n bietje van d'n bùik èn van d'n bil.
Ik liet alleman z'n èige zien dur 'ne raozen bril.
Ik veegde alle rimpels ’weg èn zùrgde vur één kin.
Gin vrouw hoefde mer te poeiere èn vèrve nèt zó min.
Gin opvliegers mer èn gin enkel onverwaachse bùi,
Ammòl wir gezonde henne, krèk hillemòl ùit de rùi.
Gin zeer muug voewte mer, gin ekstersooge-teen,
gin gedonder mer mì heupe, kniejes of mì been.
Gin anti-griep spuit mer, gin borstenonderzoek,
Gewoon wer volùit in de burries èn in de broek.
Gin koppeijn mer èn vur alle kwaole nie één pil,
gin elektries deken, vur geweeklaag bleef ’t stil.
Ès ik ’nen tovenaar waar, dan waar ’t mee al gemakt.
Ik poelitoerde alles op, wè vort wè waar afgezakt.
Ik zùrgde vur verbeetering bé-j-ons vur jong èn oud.
Niks gonk ’r in men toverlaand dan oit ok nog mar fout.
Zunt zat ben ik ginnen tovenaar; ik ben gewoon mar ik.
Ge wilt de wirreld verbeetere in ’n hèlder oogenblik.